អំពីសៀវភៅ

"ស្ដេចចុងក្រោយនៅសៀងហៃ” ជាសៀវភៅមួយក្បាលដែលនិយាយពីការប្រកួតប្រជែងរវាងគ្រួសារត្រកូលអភិជនជនជាតិជ្វីបពីរក្រុមនៅលើទឹកដីក្រុងសៀងហៃកាលពីជាង 100 ឆ្នាំមុន។ សៀងហៃមានសន្ទុះនៃការ រីកចម្រើនខ្លាំងតាំងពីឆ្នាំ 1990 មក តែវប្បធម៌របស់ទីក្រុងនេះ បានសាយភាយទៅកាន់ពិភពលោកតាំងពីជាង 100 ឆ្នាំមុនមកម៉្លេះ។

សៀងហៃជាទីក្រុងដ៏ស៊ីវីល័យ ជាតំណាងឱ្យសាកលភាវូបនីយកម្មប្រទេសចិនសម័យទំនើប មានក្រឡាផ្ទៃប្រមាណតែជាង 6000 គីឡូម៉ែត្រការ៉េប៉ុណ្ណោះ តែមានប្រជាជនរហូតដល់ជាង 30លាននាក់ 2 ដងច្រើនជាង ប្រជាជនប្រទេសកម្ពុជាទាំងមូល។ វាមានវប្បធម៌ប្លែក និងលេចធ្លោជាងគេ ក្នុងចំណោមទីក្រុងខ្លាំងៗផ្សេងទៀតរបស់ចិនដូចជាប៉េកាំង ស៊ិនជិន និងក្វាងទុងជាដើម។ សៀងហៃមានប្រព័ន្ធរថភ្លើង និងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងហ្គាស តាំងពីឆ្នាំ 1895 មកប្រហែលគ្នានឹងទីក្រុងឡុងដ៍ប្រទេសអង់គ្លេសដែរ។ កាលពីជាង 100 ឆ្នាំមុនមកម៉្លេះ នៅទីនេះគេឃើញមានការលេចឡើងនូវអាគារខ្ពស់ៗរីកស្គុះស្គាយរួចទៅហើយ ដែលគេហៅទីក្រុងនេះថាជាគ្រាប់គុជ នៅអាស៊ី។

មានគេនិយាយថាទ្វីប គឺជាជនជាតិដ៏ឈ្លាសវៃជាងគេ និងពូកែខាងរកស៊ី ហើយបើនិយាយពីប្រវត្តិនៃការបើកចំហរសេដ្ឋកិច្ចរបស់ទីក្រុងសៀងហៃជាង 180ឆ្នាំមកនេះ គេមិនអាចបំភ្លេចបានទេពីដានជើងដែលជនជាតិជ្វីប បន្សល់ទុកនៅលើទឹកដីដ៏ក្មេងខ្ចីមួយនេះ គឺជម្លោះរវាងគ្រួសារអភិជនពីរគឺ គ្រួសារត្រកូល Sassoon និងគ្រួសារត្រកូល Kadoories នៅលើទឹកដីសៀងហៃ ដែលបង្កើតបានជាចំណងជើងសៀវភៅនេះ “ស្តេចចុង ក្រោយនៅសៀងហៃ"។

នៅក្នុងសៀវភៅនេះ អ្នកនឹងបានស្ដាប់៖

1. អ្នកណាជាស្តេចចុងក្រោយនៅសៀងហៃ តើគេមានប្រវត្តិមកពីណា?
2. កាលពីជាង 100 ឆ្នាំមុន តើវិស័យអ្វីដែលមានការរីកចម្រើនខ្លាំង ដែលអាចធ្វើឱ្យសៀងហៃ ហុងកុងជាដើម ក្លាយជាទីក្រុងដែលមានសេដ្ឋកិច្ចរីកចម្រើនយ៉ាងនេះ?
3. ត្រកូលអភិជនជំនាន់មុនមានយន្តការក្នុងការបន្តវេនបែបណា ដើម្បីបន្តគ្រប់គ្រងអាណាចក្រជំនួញបានច្រើនជំនាន់?
4. តើសមត្ថភាពអ្វីទៅ ដែលធ្វើឱ្យជនជាតិជ្វីបចំណាកស្រុកមួយក្រុម អាចកាន់កាប់អាណាចក្រជំនួញពីមជ្ឈឹមបូព៌ា ដល់អាស៊ីខាងកើតបានយ៉ាងរឹងមាំយ៉ាងនេះ?

ចំណងជើងសៀវភៅដើម៖ The Last King of Shanghai